Paznokcie tipsy zdobienia wzorki
Witamy, Gościu

Choroby skóry
(1 przeglądających) (1) Gość
  • Strona:
  • 1

TEMAT: Choroby skóry

Choroby skóry 3 lata, 3 mies. temu #14651

  • niusiab
  • Stylistka
  • Offline
  • Posty: 133
  • Punkty: 129
  • Z okazji 2 lat ENAS Zapraszam na filiżankę do Kawiarenki ENAS Biedronka Dzień Kobiet 2011 Walentynki 2011
Accne rosacea
Choroba dotyka osoby w wieku 25-35 lat i później 45-55 lat (trądzik różowaty występuje u ok.2 % populacji. Zdarza się ,że pierwsze objawy występują u osób młodszych (ok. 25 r.ż.), ale nigdy trądzik różowaty nie pojawia się przed okresem pokwitania. Niekiedy trądzik występuje rodzinnie.
W zaawansowanych postaciach występuje przerost gruczołów łojowych, zwóknienia, obrzęki limfatyczne. Jako izolowany objaw głównie u mężczyzn występuje Rhinophyma – kalafiorowaty przerost skóry nosa. Podstawową dolegliwością jest stałe oraz napadowe czerwienienie się twarzy – może mieć ono związek ze zmianami temperatur, spożywanymi potrawami (gorące napoje, alkohol, przyprawy). zdenerwowaniem, stresem. Zmiany najczęściej obejmują centralną część twarzy – czoło, nos policzki i brodę. Łagodne objawy zaczerwienienia twarzy występują już w wieku młodzieńczym, są przypisywane nadwrażliwości na temperaturę i alkohol czy nawet nieśmiałości. Z czasem dolegliwości nasilają się i poważnie utrudniają życie.

Mogą pojawić się również zmiany na dekolcie, skórze głowy, w okolicach zausznych i na plecach.
zaburzenia hormonalne,

zaburzenia naczynioruchowe związane z układem nerwowym wegetatywnym (polegające na łatwym czerwienieniu się pod wpływem bodźców emocjonalnych i fizycznych),
zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (niedokwasota soku żołądkowego, nieżyt żołądka, zapalenie żołądka spowodowane obecnością bakterii helicobacter pylori, przewlekłe zaparcia, stany zapalne dróg żółciowych),
stosowanie maści i kremów sterydowych na skórę twarzy powoduje występowanie zmian typu trądziku różowatego (określane jako dermatitis perioralis - gł. wokół ust i oczu),
nadkażenia skóry pasożytami - nużeńcami (nużyca) lub drożdżakami.

Jest trudny do leczenia, nie zawsze wyleczenie jest możliwe.

Afta
Afta to owalny wykwit z żółtawym nalotem, pod którym jest nadżerka. Wykwit otoczony jest czerwonym rąbkiem zapalnym. Afty mogą być różnej wielkości od 1mm do 2cm średnicy. Afty tworzą się w jamie ustnej.
Wyróżnia się następujące postacie aft:
afty mniejsze, czyli afty przewlekle nawrotowe,
afty duże.

Przyczyną afty nawrotowej mogą być mechaniczne uszkodzenia jamy ustnej: ukłucie szczoteczką do zębów, zabiegi stomatologiczne - mogą bezpośrednio wyzwalać pojawienie się aft. Ważną rolę odgrywa czynnik alergiczny oraz immunologiczny. Wywołać afty mogą również stresy, niektóre pokarmy, infekcje i inne choroby. Niekiedy, mimo dokładnych badań, nie udaje się tych przyczyn ustalić. Na pewno ważną rolę w zachorowaniu na aftozę nawrotową odgrywają czynniki genetyczne i predyspozycja rodzinna. Około 30% osób z aftozą nawrotową ma w rodzinie osobę z tą samą chorobą, a występowanie aftozy u obojga rodziców wiąże się z około 90% ryzykiem rozwoju aftozy u ich dzieci.

Afty przewlekle nawrotowe spotyka się głównie u dorosłych.

Wykwitowi towarzyszyć może bolesny odczyn ze strony węzłów chłonnych. Jeden rzut trwa 4-8 dni, przy czym ból ustępuje stopniowo w ciągu tych dni. Choroba zwykle trwa latami, a wyleczenie następuje niekiedy samoistnie. Afty tego rodzaju umiejscawiają się na brzegach i końcu języka, na wargach, nigdy na podniebieniu twardym i dziąsłach.

W przypadku afty dużej istotnymi czynnikami wywołującymi rozkwit choroby jest niedobór żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12, zaburzenia hormonalne i autoimmunologiczne.

Najczęstsze objawy to pieczenie i miejscowy ból. Zdarza się również gorączka i powiększenie węzłów chłonnych.

Leczenie:

Małe afty goją się samoistnie do dwóch tygodni. W gabinecie lekarskim stosuje się środki koagulacyjne i przyżegające, można też stosować leki zmniejszające ból, a także płukanki antyseptyczne. Jeżeli nawroty choroby są częste należy zgłosić się do lekarza stomatologa w celu konsultacji i ustalenia planu leczenia. Częste cięższe postacie aftoz wymagają leczenia antybiotykami czy sterydami.
Zawyczaj pojedyncze afty goją się w ciągu 7 do 10 dni. Jeśli pojedyncza zmiana na śluzówce jamy ustnej utrzymuje się dłużej, może to być szczególna postać aftozy, ale prawdopodobnie nie jest to afta.

Atopowe zapalenie skóry
Atopowe zapalenie skóry pojawia się często wraz z uczuleniem na pokarmy, astmą czy katarem siennym. Jest to przewlekłe i nawrotowe schorzenie, rozwijające się na podłożu zaburzeń w układzie immunologicznym, które należy do grupy chorób atopowych.
Atopowe zapalenie skóry charakteryzuje się uporczywym i bardzo nasilonym świądem skóry. Z racji wyprysków pojawiających się na skórze choroba ta zwana jest również popularnie egzemą, świerzbiaczką. Atopowe zapalenie skóry mylone jest często z łuszczycą. Wypryski są wynikiem m.in. obniżonego "progu świądowego" oraz nadreaktywnością skóry w odniesieniu do różnorodnych czynników:
Czynniki, które powodują nadreaktywność skóry:
środki drażniące i alergeny - podrażnienie mechaniczne, mydła, rozpuszczalniki, konserwanty, detergenty, wełna, wietrzny klimat, nadmierne pocenie się,
alergeny wziewne - roztocza kurzu domowego (Dematophagoides pteronyssinus), pleśnie, pyłki, sierść zwierząt,

drobnoustroje - Staphylococcus aureus, drożdżaki, dermatofity z gatunku Trichophyton,

pokarmy - jajka, mleko, soja, orzechy, ryby, skorupiaki, pszenica,

inne - stres, czynniki psychiczne.

Choroba ma przebieg wieloletni z okresami kiedy objawy są mniej lub bardziej nasilone. W przebiegu choroby mają również udział emocje i psychika chorego, które same nie są przyczyną objawów, ale poprzez wpływ układu nerwowego mogą stać się czynnikiem wyzwalającym objawy u osoby chorej.

Istnieje różnica pomiędzy wypryskiem z podrażnienia, który nie ma charakteru alergicznego a alergicznym wypryskiem. Wyprysk kontaktowy z podrażnienia powodują substancje, które niszczą lipidowo-kwasową osłonę ochronną skóry. Pozwala to wnikać do jej tkanek substancjom drażniącym - wspomnianym środkom czystości, detergentom i wielu innym toksycznym substancjom, z jakimi się stykamy. Toteż wystąpienie objawów skórnych może dotknąć każdego i zależy tylko od stopnia natężenia czynnika drażniącego i czasu jego działania. Ta powszechność zagrożenia wypryskiem z podrażnienia a wypryskiem alergicznym, to pierwsza różnica między schorzeniami. Druga to większa częstość nawrotów wyprysku z podrażnienia. Pojawia się on ponownie nie tylko po kontakcie z pierwotną przyczyną, ale i pod wpływem wielu innych czynników drażniących. Natomiast alergiczny wyprysk kontaktowy wywołuje zwykle konkretny alergen (antygen). Toteż znając listę substancji najczęściej uczulających łatwiej go zidentyfikować i wyeliminować.

W ostrej fazie atopowego zapalenia skóry przeważają takie wykwity skórne, jak ogniska rumieniowe dosyć wyraźnie odgraniczone od skóry otoczenia, na podłożu których występują drobne grudki, pęcherzyki oraz nadżerki. W przypadku podostrego stanu rozwoju AZS cechą charakterystyczną są ogniska rumieniowe, nasilone złuszczenie naskórka oraz przeczosy, czyli uszkodzenie naskórka pod wpływem drapania, najczęściej w kształcie linii. Przeczosy goją się całkowicie i nie zostają po nich blizny.
W przypadku, kiedy dojdzie do rozwoju stanu przewlekłego obserwuje się ogniska tzw. lichenizacji, czyli liszajowacenia.

Pierwszym krokiem w leczeniu jest wykluczenie z diety bądź z otoczenia alergenu, który wywołuje AZS oraz łagodzenie zmian skórnych.
Leczenie egzemy jest bardzo trudne. Wymaga wykrycia czynników powodujących wyprysk lub mu sprzyjających, by zastosować odczulanie. W przypadku niewykrycia czynnika uczulającego stosuje się odczulanie nieswoiste - środki odczulające ogólnie. Leczenie miejscowe, stosowane na skórę, przynosi jedynie bezpośrednią ulgę, nie likwiduje jednak przyczyny.

Bielactwo nabyte
Bielactwo to nabyta utrata melanocytów, prowadząca do powstania obszarów odbarwień. Schorzenie stanowi około 3-4% wszystkich dermatoz. Najczęściej zaczyna się w dzieciństwie lub wczesnej młodości. Częstość występowania waha się od 0,5% do 4% w populacji ogólnej.

Melanocyty są komórkami pochodzenia nerwowego, powstają w dwóch pierwszych miesiącach życia płodowego z melanoblastów, migrujących przez mezenchymę z grzebienia nerwowego i zewnętrznej warstwy kielicha ocznego, a następnie zasiedlają określone miejsca docelowe, m.in. warstwę podstawną naskórka, błonę naczyniową oka, rdzeń i warstwę siatkowatą gruczołu nadnerczowego.Tutaj melanoblasty różnicują się w kierunku melanocytów. Te ostatnie produkują ziarnistości melanosomalne, w których tyrozyna jest przekształcana w polimery melaniny – barwnika nadającego kolor skórze i działającego fotoprotekcyjnie.

Plamy bielacze pierwotnie nie mają cech stanu zapalnego, jednak niekiedy w porze letniej pod wpływem promieni ultrafioletowych pojawia się rumień w obrębie wykwitu. Wykwit bielaczy na skórze głowy owłosionej powoduje pojawienie się odbarwionego pasma włosów. Niejasna pozostaje zależność bielactwa od chorób tarczycy oraz różnego rodzaju chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza iż ostatnio stwierdzono u tych chorych różnego typu autoprzeciwciała, m.in. przeciw komórkom tarczycy Ryzyko zachorowania jednak rośnie u osób cierpiących na schorzenia tarczycy lub cukrzycę, jak również w przypadku osób, u których występują schorzenia układu odpornościowego.

Patogeneza bielactwa nie jest do końca poznana, sugeruje się udział czynników genetycznych, immunologicznych, zaburzeń biochemicznych, neuroendokrynnych, a także rolę infekcji wirusowych.

Leczenie bielactwa nabytego jest bardzo zróżnicowane i jest dobieranie indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od rodzaju zmian, ilości, wielkości (a także zasobności portfela):


odpowiednie kremy kosmetyczne na przejaśnienia w przebiegu bielactwa
fototerapia (fotochemioterapia, PUVA)
kortykosteroidy - stosowane miejscowo, na małe zmiany, nie we wszystkich postaciach bielactwa sa skuteczne
odbarwienie skóry zdrowej - zarezerwowane dla osób, u których bielactwo zajmuje ponad 60% powierzchni skóry
leczenie chirurgiczne - usunięcie zmian z zastosowaniem ewentualnych przeszczepów skóry

Brodawki
Brodawki, zwane pospolicie kurzajkami, wywołane są przez około 60 różnych rodzajów wirusa brodawczaka ludzkiego. Są dość pospolite i stanowią jedną z najczęstszych chorób skóry. Te zakaźne grudki pojawiające się na ciele występują najczęściej u starszych dzieci. Brodawki zazwyczaj nie są groźne i w większości wypadków znikają bez stosowania środków leczniczych.
Najczęściej narośla te, które są po prostu fragmentami stwardniałej i rozszerzonej skóry, pojawiają się na skórze rąk lub na podeszwach stóp. Brodawki są przeważnie niebolesne i nie rozprzestrzeniają się na otaczające je obszary skóry. Wielkość i wygląd kurzajek zależy głównie od tego gdzie się pojawiły narośla oraz od tego w jakim stopniu są one narażone na podrażnienia.

Ich główne postacie kliniczne to:

Brodawki pospolite: pojedyncze lub mnogie grudki i guzki, o nierównej zrogowaciałej powierzchni i nie-zapalnej podstawie. Najczęstsze umiejscowienie to palce, dłonie, stopy, wały paznokciowe, pod paznokciami.

Brodawki bolesne podeszew: specjalna odmiana dużych, bolesnych brodawek podeszew. Do zakażenia dochodzi na basenach kąpielowych. Charakterystyczne jest spontaniczne ustępowanie (co poprzedzone jest wystąpieniem czarnego zabarwienia) i pozostawianie odporności.

Brodawki płaskie (młodzieńcze): zazwyczaj bardzo liczne, drobne grudki o płaskiej powierzchni, barwy żółtobrunatnej, umiejscowione na twarzy lub dłoniach.

Kłykciny kończyste: są to brodawki narządów płciowych. Występują w skupieniu w jednym miejscu. Narośla są drobne, miękkie i koloru różowego. Choć występują na ogół samoistnie częściej mogą się pojawiać podczas ciąży. W przypadkach w których kłykciny są bardzo przerosło mogą powodować uszkodzenia narządów płciowych, dodatkowo mogą się stać przyczyną wystąpienia raka.

Czerniak
Nowotwór ten cechuje się dużą złośliwością, wczesnymi przerzutami, a jego przebieg kliniczny nie jest łatwy do przewidzenia. W Polsce nadal występuje duża śmiertelność u chorych na czerniaka, większość pacjentów zgłasza się gdy jest już za późno i choroba jest zaawansowana. Rocznie na około 1500 przypadków zachorowań na ten nowotwór umiera około 800 osób.

Możemy wyróżnić kilka rodzajów czerniaka, są to:


czerniak wychodzący z plamy soczewicowatej (Lentigo maligna melanoma)
czerniak kończynowo-lentiginalny (Acrolenitiginous melanoma)
czerniak pochwy i sromu
czerniak szerzący się powierzchownie (Superficial spreding melanoma)
czerniak błon śluzowych
czerniak amelanotyczny (Melanoma amelanoticum)
postać guzkowa (Nodular melanoma)

Rak skóry występuje pod wieloma postaciami. Zapowiedź lub zwiastun raka skóry mogą stanowić:


plamy bez znamion, które ulegają zmianom;
nowo pojawiające się znamiona;
znamiona i grudki, które powiększają się, łuszczą i krwawią, występują głównie na twarzy, zwłaszcza w pobliżu oka lub po jednej stronie nosa;
zmiany w obrębie narządów płciowych, łącznie z brodawką piersi (twory brodawkowate, białe lub czerwone przebarwienia, zgrubienia).

Czyraki skórne
Czyrak to choroba skóry wywoływana przez gronkowce lub paciorkowce. Jest to ropne zapalenie woreczka włosowego i przylegającego do niego gruczołu łojowego. Typowy czyrak to bardzo bolesny guzek o podstawie zapalnej, powstający wokół mieszka włosowego na twarzy, szyi, klatce piersiowej, pośladkach.
Szczególnie bolesne są czyraki umiejscowione w okolicy o małej ilości tkanki podskórnej - np. na nosie czy małżowinie usznej. (zobacz czyrak ucha).

Zapalenie to rozszerza się na tkankę podskórną i skórę tworząc twardy, zaczerwieniony, bolesny naciek, na którego szczycie powstaje po kilku dniach około wyjścia włosa martwiczy czop; zwykle treść ropna wydala się samoistnie, czasami konieczne jest nacięcie chirurgiczne; drażnienie i próby wygniatania czyraka, zwłaszcza na twarzy powyżej górnej wargi, mogą grozić niebezpiecznymi dla życia powikłaniami.

Wielkość zmiany może być dość znaczna - nawet do 3 cm średnicy! Nieleczony czyrak pęka z wydzieleniem zawartości. W przypadku pojedynczych zmian stosuje się leczenie miejscowe, nacięcie i drenaż ropnia.

Czyrak może występować również w postaci mnogiej. Czyrak mnogi (karbunkuł) rozprzestrzenia się w procesie ropnym na kilka lub kilkadziesiąt sąsiadujących ze sobą woreczków włosowych, najczęściej na karku, rzadziej na innych owłosionych częściach ciała, narażonych na drażnienie odzieżą (uda, krocze, pośladki); w warunkach obniżonej odporności, np. w cukrzycy przebieg czyraczności może być ciężki; leczenie środkami przeciwzapalnymi, antybiotykami, niekiedy chirurgiczne. (czyrak gromadny), u pacjentów z obniżoną (np. w przypadku przyjmowania leków lub z powodu choroby) odpornością oraz wtedy, gdy czyrak umiejscowił się w obrębie nosa i środkowej części twarzy, stosuje się antybiotyki.

Czyraki mogą nawracać.. Szczególnie narażeni na nawroty choroby są chorzy na cukrzycę, osoby otyłe, pracujące (lub żyjące) w złych warunkach higienicznych.

Łuszczyca
Jest uciążliwą, przewlekłą i jedną z najczęściej występujących chorób skóry. Łuszczyca została opisana już w czasach starożytnych. Ilość zachorowań na to schorzenie w Polsce szacuje się na około 800 tys. osób. Mimo powszechności nadal nie istnieje w pełni skuteczna metoda leczenia łuszczycy, która zapobiegłaby nawrotom tej choroby u pacjentów.

Łuszczyca w okołu 30% procentach przypadków diagnozowana jest przed 15 rokiem życia i częściej dotyka kobiety. Przyczyny zachorowań związane są z wieloma czynnikami. Istotne są uwarunkowania genetyczne, ale znaczenie ma także wpływ środowiska. Ryzyko pojawienia się łuszczyny u dziecka gdy oboje rodziców na nią chorują wzrasta kilkukrotnie. Podłoże genetyczne wpływa więc na predyspozycje do wystąpienia tego schorzenia, ale przebieg i objawy mogą być związane np. ze stresem, podrażnieniami chemicznymi czy infekcjami. Łuszczyca może ulec zaostrzeniu w okresie przekwitania i dojrzewania, czyli w czasie dużej huśtawki hormonów. Nadużywanie alkoholu może mieć także ujemny wpływ na jej przebieg.

Choroba charakteryzuje się pojawieniem czerwonych, czerwonobrunatnych lub różowych wykwitów łuszczącej się skóry. Dotknięte przez łuszczyce obszary ciała mają różną wielkość, a na ich powierzchni zauważalne są srebrno-szare łuski. Miejscami w których najczęściej pojawiają się zmiany chorobowe są zgięcia kończyn, czyli łokcie i kolana. Charakterystyczne plamy dotykają także takie części ciała jak okolica kości krzyżowej i pośladków, ucho zewnętrzne i owłosiona skóra głowy.

Pozbycie się łuszczycy nie jest prostą sprawą. Choroba ma przewlekły przebieg, ustępuje samoistnie by po jakimś czasie znowu powrócić. Istnieje kilka metod walki z tym chorzeniem, w tym farmakoterapia, leczenie zewnętrzne (polegająca m.in. na stosowaniu maści złuszczających), fotochemioterapia czy np. stosowanie diety niskotłuszczowej. Stosunkowo długo chorobę leczono za pomocą hormonów. Hormonoterapia jest jednak stosowana coraz rzadziej z powodu niewielkich efektów, a także ryzyka wywołania skutków ubocznych.

Osoby chore powinny prowadzić uregulowany tryb życia, a także przestrzegać kilku zasad. Po pierwsze nie można zapominać o odpowiedniej pielęgnacji skóry. Używanie preparatów łagodnych i nie powodujących podrażnień zmniejsza ryzyko nawrotów choroby. Po drugie wszelkie zmiany naskórne spowodowane przez łuszczyce należy zostawić w spokoju, nie wolno ich zdrapywać, należy także unikać kontaktu z detergentami czy silnie działającymi kosmetykami. Po trzecie ważne jest przechodzenie regularnych badań lekarskich, gdyż wiele chorób, jak np. infekcje dróg oddechowych, może mieć wpływ na zaostrzenie się przebiegu łuszczycy. Oczywiście w przypadku nawrotu choroby wskazane jest szybkie działanie zaradcze przeciw rozwojowi objawów schorzenia, oczywiście po uprzedniej wizycie u lekarza.

Rodzaje łuszczyc:

łuszczyca plackowatą; zmiany skórne są rozmieszczone symetrycznie na powierzchniach wyprostnych. Blaszki łuszczycowe wyraźnie od¬graniczają się od otoczenia, pokryte są parakeratotycznymi łuskami, które łatwo można zeskrobać. Często zmiany występują również w fałdach skórnych, np. pod piersiami i w pachwinach.
łuszczyca kropelkowata (psoriasis guttata) to wysiewna posiać łuszczycy o nagłym początku w postaci czerwonych, drobnych (w kształcie kropli), łuszczących się wykwitów, rozsianych na tułowiu i na kończynach bez zaznaczonej tendencji do zajmowania ich powierzchni wyprostnych. Wysiew wykwitów może poprzedzać paciorkowcowe zakażenie gardła. Częściej występuje u dzieci i młodych osób dorosłych.
erytrodermia łuszczycowa może być stanem zagrażającym życiu. Na początku choroby pojawiają się typowe zmiany łuszczycowe, które później się zlewają i często trudno jest je odróżnić od innych postaci erytrodermii.
artropatia - w klasycznej postaci zajęte są dystalne stawy międzypaliczkowe oraz duże stawy, takie jak skokowe i kolanowe, a czynnik reumatoidalny nie występuje.
łuszczyca krostkowa (psoriasis pustulosa) jest rzadką postacią łuszczycy, która może doprowadzić do śmierci chorego. Jej wystąpienie może być wywołane steroidami stosowanymi miejscowo lub ogólnie, reakcją na leki albo zakażeniem - pojawiają się wówczas wysiewy jałowych krost, którym towarzyszy gorączka i pogorszenie stanu ogólnego chorego.

Łysienie
Łysienie (alopecja) to nadmierne lub nieprawidłowe wypadanie włosów, które może dotknąć zarówno kobiety jak i mężczyzn. Schorzenie to jednak pojawia się dużo częściej u płci brzydkiej gdyż za łysienie odpowiadają m.in. androgeny czyli męskie hormony płciowe, a dokładniej ich pochodna - dihydrotestosteron (DHT).


Włosy wypadają w za dużym ilościach u mężczyzn już przy normalnej pracy tego hormonu, u kobiet zdarza się to gdy ich organizm produkuje za dużo DHT. Przekwitanie, które objawia się huśtawka hormonalną takie może być powodem łysienia u kobiet. Opisywane tutaj łysienie androgenne dotyczy ponad połowy mężczyzn po 50-tce, rzadko dotyka kobiety.

U mężczyzn łysienie ma charakter miejscowy, zaczyna się od obszaru czoła, a później stopniowo przesuwa się w kierunku tyłu głowy. Mieszki włosów kurczą się, a włosy stają się coraz bardziej cieńsze i delikatne. Łysienie androgeniczne jest skłonnością dziedziczną. Pierwsze objawy pojawiają się nawet po 20-tym roku życia. Kolejny nawrót rozpoczyna się około 40-tki, proces postępującego łysienia trwa wtedy do 4 lat. Jeśli chory nie wyłysieje wtedy do końca to prawdopodobnie stanie się to w później starości.

Jeśli chodzi o kobiety dotknięte tym typem łysienia to tracą one włosy na całej powierzchni skóry głowy. W początkowej fazie następuje więc ogólne przerzedzenie włosów. Są jednak znane przypadki gdy paniom zaczyna się cofać linia włosów. Hormon DHT zatrzymuje powoli mechanizm formowania się komórek włosa, cebulki kurczą się i dochodzi w ostateczności nieodwracalnego wyłysienia.

Łysienie telogenowe zaczyna się najczęściej po przebyciu bardzo stresującego wydarzenia. Gwałt czy śmierć kogoś bliskiego potrafią spowodować zbyt wczesne uśpienie mieszków włosów, co po około trzech miesiącach przejawia się łysieniem. Utrata części włosów zdarza się też kobietom które niedawno urodziły. Rozchwiany poziom hormonów jednak na szczęście wraca w przeciągu kilku miesięcy do normy.

Łysienie mechaniczne wynika z nadmiernego obciążania i naciągania włosów. Fryzury typu koński ogon, ściskające warkoczy czy zabiegi typu przedłużanie mogą przyczynić się do podwyższania się linii włosów w rejonie czoła.

Zatrucie się substancjami trującymi jeśli nie spowoduje śmierci może doprowadzić do odwracalnego wyłysienia. Może to być arszenik albo metale ciężki, ale także silnie dziłające leki, np. takie które podaje się przy zawałach serca.

Upośledzenie ogólnego stanu zdrowia może spowodować przejściowe rozlane wypadanie włosów na głowie. Tak się zdarza po tyfusie, szkarlatynie, grypie czy kile. Zatrucie talem powoduje przejściowe wypadnięcie włosów na całym ciele. Z leków zmiany takie mogą powodować cytostatyki, witamina A i jej pochodne, heparyna i heparynoidy.

Zakażenie grzybicze owłosionej skóry głowy powoduje ogniowe wypadanie włosów. Jeśli występuje silny odczyn zapal-I. zmianę określa się jako kerion. Włosy na ogół dobrze odrastają, ale rozległy stan zapalny może prowadzić do stałego bliznowacenia. Łysienie z pociągania następuje w wyniku powtarzanego napinania włosów w pewnych stylach uczesania w krajach afrokaraibskich i azjatyckich.

Łysienie bliznowaciejące może być spowodowane zapalną chorobą skóry, np. liszajem płaskim toczniem rumieniowatym: tarczkowatym i twardziną skóry albo urazem, oparzeniem, czy napromieniowaniem.

Trichotilomania z kolei to ograniczone ubytki w owłosieniu głowy spowodowane nieświadomym nawykiem pociągania pasma włosów np. w trakcie nauki, oglądania telewizji itp.

Różyczka
Różyczka to choroba wirusowa, która przenoszona jest droga kropelkową i zwykle przebiega łagodnie, zwłaszcza u dzieci. Zachorowanie może okazać się niebezpieczne gdy wystąpi u kobiet w ciąży. Wówczas istnieje nawet ryzyko uszkodzenia płodu.

Dzieci najczęściej łapią różyczkę na przełomie zimy i wiosny. Zarazić można się tylko od drugiej osoby, tydzień przed wystąpieniem u niej wysypki i tyle samo czasu po jej zniknięciu. Okres wylęgania się choroby wynosi od 14 do 21 dni. Najczęstszym i najbardziej charakterystycznym objawem jest oczywiście wysypka. Różowe zmiany skórne pojawiają się najpierw za uszami i na czole, by potem rozprzestrzenić się na całym ciele. Towarzyszy temu zwykle niewielka gorączka. Charakterystyczne dla choroby są powiększone węzły chłonne, co może u chorego wywołać ból. Sama wysypka znika zwykle dość szybko, bo już po kilku dniach, natomiast powiększenie węzłów chłonnych może trwać nawet kilka tygodni. U dzieci starszych i dorosłych różyczka może wywołać bóle stawów i głowy, a także katar i kaszel.

Zwykle choroba ta nie powoduje powikłań. Jeśli jednak do nich dojdzie, mogą to być zapalenie mózgu lub zapalenie stawów, istnieje również możliwość wystąpienia plamicy różyczkowej. Częściej występuje małopłytkowość objawiająca się gęstą wysypką w kolorze purpury, widoczną na tle jaśniejszych plamek. Gdy różyczka przebiega normalnie leczy się objawy. Można więc podawać leki obniżające temperaturę, witaminy oraz tabletki do ssania. Chory powinien leżeć w łóżku.

Odporność nabywana jest wskutek naturalnego zakażenia lub czynnego uodpornienia (szczepienie). Odporność poszczepienna trwa co najmniej 15 lat. Szczepi się dzieci gdy osiągną 13 miesiąc życia szczepionką MMR, dodatkowo szczepieniu powinny się podać dziewczynki w wielu 12 lat. Niemowlęta przez pierwsze 6 miesięcy życia mają odporność przekazaną przez matkę (jeśli była ona szczepiona lub przebyła zakażenie).

Choroba przebiega tak lekko, że pożądane jest, aby zdrowe dziewczynki stykały się z chorymi na różyczkę dziećmi i w ten sposób uzyskały naturalną odporność na tę chorobę. Z tej samej przyczyny należy szczepić dziewczynki przeciw różyczce w trzynastym roku życia.

Uodpornienie bierne wchodzi w rachubę tylko w przypadku kobiet ciężarnych, Immunoglobulina różyczki chroni te kobiety przed infekcją w 80%.
Odra
Odra (łacińska nazwa to morbili) to choroba zakaźna występująca w wieku dziecięcym, która wywoływana jest przez morbiliwirus należący do rodziny paramyksowirusów. Zachorowania na to schorzenie zaczęły masowo występować w Europie w VII w., po tym jak odra została przyniesiona przez Saracenów z Afryki.

W 1963 roku została wprowadzona szczepionka przeciw tej chorobie więc ilość zachorowań w ciągu ostatnich lat wyraźnie się zmniejszyła.

Zakażenie jest możliwe poprzez kontakt bezpośredni: najczęściej drogą kropelkową, rzadko przez mocz zakażonej osoby. Chory może być źródłem zakażenia odrą już na pięć dni przed pojawieniem się wysypki i cztery dni po jej ustąpieniu. Choroba rozpoczyna się po 9 - 14to dniowym wylęganiu.

Do charakterystycznych objawów tej choroby w pierwszym jej etapie możemy zaliczyć złe samopoczucie, wysoką gorączkę, nieżyt nosa i spojówek, a także ostry ból gardła i suchy, męczący kaszel. Co pozwala odróżnić wystąpienie odry od zwykłego zapalenia wirusowego to pojawienie się światłowstrętu oraz silnego łzawienia z oczu, które są zaczerwienione.

Drugi etap związany jest z wystąpieniem charakterystycznej wysypki. Pojawiające się plamy są grube, koloru różowego i zlewają się. Najpierw są one widoczne za uszami, później przechodzą na twarz, tułów i kończyny. Wysypka utrzymuje się na ciele przez około tydzień, potem chrostki zmieniają stopniowo kolor na brunatny i zaczynają się powoli łuszczyć.

Najczęściej odra leczona jest lekami przeciwgorączkowymi. Choroba ta może jednak prowadzić do różnego rodzaju powikłań. Wtedy podaje się pacjentom antybiotyki. Zauważono, że czynnikiem który powoduje ciężki przebieg choroby jest niedobór witaminy A. Z tego powodu wskazane jest aby podawać dzieciom chorym na odrę witaminę A przez dwa kolejne dni od zachorowania.

Ospa
Ospa to choroba zakaźna występująca często u dzieci. Ospa wietrzna wywołana jest przez wirus varicella-zoster. Choroba ta łatwo się przenosi, zwłaszcza w skupiskach dzieci takich jak przedszkola czy żłobki. Wirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową, także łatwo można się zarazić od chorych którzy kichają lub kaszlą.

Możliwość zarażenia przez drugą osobą pojawia się już na dwa dni przed wystąpieniem u niej wysypki. Do pierwszych objawów choroby należą złe samopoczucie, gorączka wahające się w przedziale od 37 do 40°C oraz ból głowy.
Po tym etapie zaczyna się okres wykwitów - drobnych czerwonych plamek obecnych na tułowiu,twarzy i w odróżnieniu od innych chorób wysypkowych na owłosionej skórze głowy. W ciągu kilkunastu godzin wykwity przechodzą przez kolejne stadia rozwoju od czerwonej plamki, przez grudkę do powstania pęcherzyka otoczonego czerwoną obwódką. Pęcherzyki na początku są wypełnione jasnym płynem który po pewnym czasie mętnieje. Wykwity obejmują także błony śluzowe. Wysypka powoduje u chorych silny świąd skóry. Nieodpartą chęć drapania się należy jednak powstrzymać, gdyż w innym wypadku można spowodować bakteryjne zakażenie wykwitów, co z kolei prowadzi do powstania blizn na skórze. Dobrze jest smarowań miejsca pokryte wysypkę maściami zmniejszającymi swędzenie.

Najczęstszą metodą leczenia ospy jest położenie chorego do łóżka i dawanie mu leków przeciwgorączkowych (należy pamiętać aby nie podawać srodków zawierających aspirynę!). Dodatkowo wskazana jest częstsza zmiana ubrań i kąpiele odkażające.

Ospa ma łagodniejszy przebieg u dzieci, zakażenie osób dorosłych jest groźniejsze i może np. prowadzić do ostrego zapalenia płuc. Powikłaniami, które może spowodować w następstwie ospa są min. zapalenie mózgu czy węzłów chłonnych.

Ospa wietrzna Źródłem zakażenia jest człowiek chory na ospę wietrzną lub półpasiec. Jest on jedynym gospodarzem i rezerwuarem wirusa w przyrodzie, który poza organizmem człowieka szybko ginie. Odporność po przebytym zachorowaniu jest trwała.

Choroba zaczyna się bólami głowy i gorączką. Zwykle dwa do trzech tygodni po zakażeniu pojawia się nagle na tułowiu szybko rozprzestrzeniająca się wysypka. Jasnoczerwone grudki przeistaczają się w ciągu kilku godzin w matę, fatwo pękające pęcherzyki, z których może wyciekać przejrzysty płyn. Rzutami pojawiają się wciąż nowe pęcherzyki, z których z kolei tworzą się strupki. Mogą one umiejscawiać się również na głowie lub na śluzówkach (usta, narządy płciowe). Ciepłota ciała zwykle nieznacznie się podnosi. Inne objawy należą do rzadkości. Wysypka jest bardzo swędząca.

Pokrzywka
Jest stanem chorobowym bardzo powszechnym, ponieważ okazuje się, że może ona dotyczyć nawet co piątego człowieka na świecie. Występuje zarówno u dzieci jak i u dorosłych. Powodem dla którego się ujawnia może być alergia np. na pożywienie.
Czynniki wywołującymi pokrzywkę mogą mieć również podłoże toksyczne albo fizykalne. W tym ostatnim przypadku mamy do czynienia m.in. gdy organizm człowieka źle reaguje na czynniki środowiskowe jaki zimno czy ostre światło słoneczne (pokrzywka świetlna). Z kolei np. pokrzywka cholinergiczna może powstać w wyniku zbyt dużego wysiłku fizycznego.

Pokrzywka objawia się wysiewem na skórze bąbli o różnym kształcie i rozmiarze. Zmiany chorobowe przypominają reakcje na kontakt z rośliną pokrzywy i również wywołują swędzenie. Pokrzywka może mieć przebieg ostry albo przewlekły, czas trwania tej pierwszej waha się od kilu godzin do 6 tygodni.

Przyczyna wystąpienia pokrzywki, związana ze spożyciem pokarmów np. truskawek albo jadalnych morskich skorupiaków, bywa łatwa do ustalenia, jednak znacznie częściej pozostaje nieznana. W powstawaniu bąbli pokrzywkowych biorą udział czynniki immunologiczne, jak i nieimmunologiczne. Większość chorych wymaga leczenia lekami przeciwhistaminowymi, które powodują szybkie ustąpienie zmian skórnych. W niektórych pokrzywka ma charakter przewlekły i nawraca przez wiele miesięcy, albo lat.

Świerzb
Cechą charakterystyczną tego schorzenia jest świąd.Nasilający się w porze nocnej pod wpływem rozgrzania ciała w pościeli - dlatego można zaobserwować u dzieci jak i dorosłych niespokojny sen, częste drapanie się.

Najczęstszym umiejscowieniem się świerzbu są palce rąk, zgięcia i fałdy skóry, okolice pępka i brodawek sutkowych u kobiet i okolice narządów płciowych u mężczyzn oraz pośladki. U dzieci charakterystyczne jest zajęcie dłoni i podeszw stóp - najczęściej obserwuje się pojedyncze czerwonawe grudki. W w/wym. miejscach dochodzi do powstania wysypki grudkowo - pęcherzykowej.

W wyniku drapania powstają linijne przeczosy oraz może dojść do wtórnego zakażenia bakteryjnego miejsc zajętych przez śwerzba. U osób dbających o higienę objawy chorobowe mogą być trudno uchwytne.
Świerzb przenosi się przez bezpośrednią styczność z zakażoną osobą (np. przy stosunku płciowym) lub - rzadziej - przez kontakt z jej bielizną pościelową, a także odzieżą. Świąd pojawia się trzy do czterech tygodni po zakażeniu świerzbem. Wbrew szeroko rozpowszechnionym poglądom świerzb może pojawić się w "najlepszych rodzinach" i w najlepszych warunkach higienicznych.

Półpasiec
Półpasiec i ospa wietrzna wywoływane są przez tego samego wirusa (VZV viracella-zoster virus). Wirus ten jest blisko spokrewniony z wirusem opryszczki, dlatego zmiany skórne pojawiające się w przebiegu tych chorób są do siebie podobne. Podobne jest także leczenie ciężkich przypadków każdej z wymienionych chorób.
Objawy:

Pierwszym objawem półpaśca jest tzw. przeczulenie skóry, uczucie mrowienia. Następnie pojawia się rumień na którym tworzą się pęcherzykowate zmiany a później nadżerki i strupy. Podczas ciężkiego przebiegu choroby mogą wystąpić zmiany krwotoczne i martwicze. Szczególnie niebezpieczny jest półpasiec oczny. Mogą wystąpić wtedy owrzodzenia rogówki oraz zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego. Może to przy zaniedbaniu leczenia doprowadzić nawet do ślepoty. Zmianą półpaścowym towarzyszą nerwobóle.
Powikłania:

zapalenie rogówki i błony naczyniowej oka, blizny na rogówce (keratitis dendritica),
porażenie nerwów okoruchowych (n. III, IV, VI),
częściowa utrata słuchu (porażenie nerwu słuchowego ? n. VIII),
porażenie nerwu twarzowego (n. VII) lub trójdzielnego (n. V),
neuralgia ? podczas przebiegu półpaśca występują nerwobóle głównie okolicy lędźwiowej kręgosłupa.

Pryszcze

U większości (80%) chorych zmiany ustępują w 22.-23. rokiem życia. Ocenia się, że u 85% pacjentów z trądzikiem występuje łagodna postać choroby, a u 15% - ciężka.
Przyczyny trądziku są złożone, związana z wieloma czynnikami przyczynowymi, takimi jak: łojotok, zaburzenia rogowacenia naskórka przy ujściu mieszka włosowego, aktywność hormonów płciowych, zakażenia bakteryjne.

Do tej pory nie udało się wyjaśnić udziału czynników genetycznych w patogenezie trądziku. Przypuszcza się, że nadmierne wydzielanie łoju i rogowacenie ujść mieszków włosowych mogą być cechami dziedziczonymi. Jeżeli oboje rodzice chorowali na trądzik, to prawdopodobieństwo, że ich dziecko również zachoruje, wynosi powyżej 50%.

Stres wydaje się znaczącym, aczkolwiek nie do końca poznanym czynnikiem zaostrzającym przebieg choroby. Jego wpływ jest prawdopodobnie związany z wyrzutem steroidów nadnerczowych, które oddziałują na czynność gruczołów łojowych. Zaostrzenia zmian trądzikowych obserwuje się tylko u części chorych, wyłącznie po pewnych produktach (czekolada, kakao, marynaty, przyprawy). Nasilenie łojotoku i trądziku następuje pod wpływem nikotyny. Z kolei umiarkowane kąpiele słoneczne u większości chorych wydają się korzystne.

Wykwity trądzikowe podzielić można na niezapalne (zaskórniki otwarte i zamknięte) oraz zapalne (grudki, krosty, guzy, cysty i torbiele ropne).

Łagodne postacie wymagają jedynie leczenia miejscowego, w ciężkich stosuje się leczenie skojarzone - zewnętrzne i ogólne. Leczenie ogólne trądziku obejmuje antybiotykoterapię, leczenie hormonalne, pochodne witaminy A, rzadziej kortykosteroidoterapię, niesterydowe leki przeciwzapalne, sporadycznie szczepionki i autoszczepionki.

Celem leczenia trądziku jest:

zapobieganie nadmiernemu rogowaceniu przymieszkowemu,
zahamowanie rozwoju Propionibacterium acnes,
zmniejszenie łojotoku.

Leczenie trądziku jest procesem długotrwałym, a w umiarkowanej postaci trądziku może trwać nawet 4-6 lat.

W ciężkich postaciach trądziku leki miejscowe należy kojarzyć z terapią ogólną. Po zakończeniu terapii doustnej wskazane jest stosowanie podtrzymującej terapii miejscowej.

Leczenie ogólne trądziku obejmuje antybiotykoterapię, leczenie hormonalne, pochodne witaminy A, rzadziej kortykosteroidoterapię, niesterydowe leki przeciwzapalne, sporadycznie szczepionki i autoszczepionki.

Trądzik różowaty
Choroba dotyka osoby w wieku 25-35 lat i później 45-55 lat (trądzik różowaty występuje u ok.2 % populacji. Zdarza się ,że pierwsze objawy występują u osób młodszych (ok. 25 r.ż.), ale nigdy trądzik różowaty nie pojawia się przed okresem pokwitania. Niekiedy trądzik występuje rodzinnie.
W zaawansowanych postaciach występuje przerost gruczołów łojowych, zwóknienia, obrzęki limfatyczne. Jako izolowany objaw głównie u mężczyzn występuje Rhinophyma – kalafiorowaty przerost skóry nosa. Podstawową dolegliwością jest stałe oraz napadowe czerwienienie się twarzy – może mieć ono związek ze zmianami temperatur, spożywanymi potrawami (gorące napoje, alkohol, przyprawy). zdenerwowaniem, stresem. Zmiany najczęściej obejmują centralną część twarzy – czoło, nos policzki i brodę. Łagodne objawy zaczerwienienia twarzy występują już w wieku młodzieńczym, są przypisywane nadwrażliwości na temperaturę i alkohol czy nawet nieśmiałości. Z czasem dolegliwości nasilają się i poważnie utrudniają życie.

Mogą pojawić się również zmiany na dekolcie, skórze głowy, w okolicach zausznych i na plecach.


zaburzenia hormonalne,

zaburzenia naczynioruchowe związane z układem nerwowym wegetatywnym (polegające na łatwym czerwienieniu się pod wpływem bodźców emocjonalnych i fizycznych),
zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (niedokwasota soku żołądkowego, nieżyt żołądka, zapalenie żołądka spowodowane obecnością bakterii helicobacter pylori, przewlekłe zaparcia, stany zapalne dróg żółciowych),
stosowanie maści i kremów sterydowych na skórę twarzy powoduje występowanie zmian typu trądziku różowatego (określane jako dermatitis perioralis - gł. wokół ust i oczu),
nadkażenia skóry pasożytami - nużeńcami (nużyca) lub drożdżakami.

Jest trudny do leczenia, nie zawsze wyleczenie jest możliwe.
Alergia pokarmowa
Alergia pokarmowa (nadwrażliwość pokarmowa) jest nieprawidłową immunologiczną odpowiedzią organizmu, który reaguje jakościowo odmiennie na zwyczajowo spożywane pokarmy lub związki dodawane do żywności w sposób powtarzalny i odtwarzalny jeśli chodzi o objawy.
Jest uznawana za pierwszy kliniczny sygnał potencjalnej choroby atopowej; może się ujawnić w każdym wieku, ale z uwagi na specyficzny stan morfologiczno- biochemiczno- immunologiczny przewodu pokarmowego niemowląt i małych dzieci najczęściej jest stwierdzana w tym okresie życia.

Do rozwoju alergii pokarmowej poza czynnikami genetycznymi konieczna jest ponadto ekspozycja organizmu na alergeny pokarmowe (trofoalergeny). Wśród czynników ryzyka wymienia się ponadto wczesne wprowadzanie do diety mieszanek mleka krowiego oraz produktów stałych (tzw. weezning time). Oczywiście, istotny jest czas karmienia naturalnego. Jednak jego ochronna rola zapobiegania rozwojowi nadwrażliwości pokarmowej u dziecka jest ciągle przedmiotem dyskusji, wobec faktu obecności tych alergenów w mleku matki, które spożywa jako produkty odżywcze.

Objawy alergii pokarmowej mogą być jednonarządowe lub dotyczyć kilku narządów (układów) jednocześnie. Z tego też powodu możemy wyróżnić kilka postaci klinicznych nadwrażliwości, opierając się na objawach stwierdzanych w alergii na białka mleka krowiego:
• żołądkowo-jelitową,
• skórną,
• z układu oddechowego i/lub uszu,
• z niedożywieniem przewlekłym,
• wstrząsową,
• oraz inne, rzadsze objawy kliniczne, tj. np. niedokrwistość, znaczny niedobór masy ciała, nadpobudliwość.
U dzieci starszych, powyżej 3. r. ż. pomocne w rozpoznaniu procesu alergicznego może być stwierdzenie:
• szaroziemisty lub blady kolor powłok skórnych,
• wyraz twarzy dziecka świadczący o stałym zmęczeniu, obrzęknięte lub sino zabarwione okolice oczodołów (tzw. podkrążone oczy),
• uczucie lub objawy zatkania nosa, salut alergiczny (wycieranie nosa ręką z powodu stałego wycieku wydzieliny śluzowej), obecność poprzecznej zmarszczki na nosie,
• obłożony (pobrużdżony, geograficzny) język,
• długie rzęsy,
• różne nawyki mimowolne (tiki, grymasy twarzy, dłubanie w nosie, pocieranie nosa, chrząkanie, przetykanie - fukanie, chrapanie, obgryzanie paznokci), mierny stopień odżywienia lub niedobór masy ciała.
Jeżeli zastosowanie leczenia dietetycznego nie powoduje wyciszenia reakcji alergiczno-immunologicznej lub też pacjent reprezentuje ciężką postać kliniczną, możemy nasze postępowanie wspomóc farmakologicznie. Najczęściej posługujemy się trzema grupami leków:
• lekami przeciwhistaminowymi: pierwszej generacji (np.: Clemastin, Diphergan, Phenazolina) i drugiej generacji (cetryzyna, loratydyna);
• preparatem o skojarzonym działaniu przeciwhistaminowym i przeciwalergicznym - Ketotifen;
• lekami przeciwalergicznymi stosowanymi miejscowo, zapobiegającymi uwalnianiu mediatorów reakcji alergicznej typu I - kromoglikan sodu, który zasługuje na szczególną uwagę, gdyż może być podawany doustnie, szczegónie w alergii przewodu pokarmowego (Nalcrom, polski preparat Cropoz G).
Wraz z wiekiem ulega zmniejszeniu patogenetyczny udział alergenów pokarmowych. Zatem w okresie poprawy klinicznej po pewnym czasie stosowania diety eliminacyjnej należy podejmować próbę jej rozszerzenia o dotychczas eliminowane pokarmy.
Melanodermia
Ostuda jest nabytym zaburzeniem barwnikowym skóry, występującym głównie u kobiet. Klinicznie jest to plama nieregularnego kształtu, o barwie od jasno- do ciemnobrązowej. Lokalizuje się na skórze eksponowanej na działanie słońca.
Zmiany są na ogół symetryczne. Występują na czole, skroniach, policzkach, nad górną wargą. W obrębie przebarwień tego typu stwierdzono zwiększoną ilość melaniny, melanocytów i melanosomów oraz zwiększoną syntezę tyrozynazy.Plamiste, brunatnawe przebarwienia, występujące najczęściej na twarzy; wynik zaburzeń czynności gruczołów wewnątrzwydzielniczych, bardzo często pojawia się u kobiet ciężarnych. Pojawiają się także u kobiet po 30 roku życia.

Patogeneza tego przebarwienia nie jest dokładnie poznana. Uważa się, że wpływ na jej rozwój mają promieniowanie słoneczne oraz szereg innych czynników: genetyczne, hormonalne, dysfunkcje tarczycy, używanie pewnych kosmetyków oraz niektórych leków, przede wszystkim o działaniu fotouczulającym i przeciwpadaczkowym.

Leczenie polega na stosowaniu preparatów odbarwiających i złuszczających. W celu odbarwienia stosuje się środki zawierające hydrochinon, kwas kojowy, kwas azaleinowy, retinoidy. Preparaty odbarwiające stosuje się zarówno połączeniu jak i metodą naprzemiennych aplikacji.

Zapobieganie
Przed nasłonecznieniem skóry nie stosować żadnych kosmetyków ani perfum. Należy sprawdzić skład kosmetyków. W przypadku wątpliwości należy się zwrócić do firmy produkującej kosmetyki, prosząc o podanie ich składu. Można też zwrócić się z prośbą o tę informację do lekarza. Najlepiej jednak unikać opalania twarzy lub stosować przy opalaniu środki o wysokim współczynniku ochrony świetlnej.
Różyca
Nazywana też czerwonką świń, czyli zakażenie przyranne wywołane przez obecność pałeczek Erysipelothrix rhusiopathiae, czyli włoskowca różycy. Różyca może przebiegać w trzech postaciach: posocznicowej, pokrzywkowej lub przewlekłej. Jest to choroba dotycząca zwierząt: świń, a także ryb, zwierząt domowcyh i dzikich, ale mogąca przenosić się na ludzi.


Włoskowiec różycy jest odporna na proces obróbki mięsa i wysokie temperatury, np.podczas wędzenia, a więc może utrzymywać się bardzo długo we wszystkich przetworach mięsnych i wędlinach ( mięso świń, drób, ryb). Zakażenie pałeczką różycy jest spowodowane kontaktem skaleczonej skóry z mięsem zarażonego zwierzęcia. Zakażenie drogą pokarmową nie jest zbyt częste. Człowiek od człowieka nie może się zarazić.

Objawy zakażenia: na początku uczucie swędzenia, pieczenia, potem piekący ból w miejscu zakażenia, najczęściej są to ręce. Następnie pojawia się obrzęk i rumień koloru czerwonosinego, który szybko się rozprzestrzenia. Czasami mogą pojawić się niewielkie pęcherze.

Aby uniknąć zarażenia różycą: należy dbać o higienę, myć kilkakrotnie ręce, zwłaszcza po styczności ze zewierzętami, jeść mięso i jego pochodne tylko wiadomego pochodzenia,

Leczenie: antybiotyki i okłady chłodzące. Brak leczenia może wywołać choroby serca, stawów bądź zapalenie opon mózgowych.

Róża
Róża to paciorkowcowe zapalenie skóry, dotyczące jej głębokich warstw tzn. skóry właściwej i tkanki podskórnej, a także okolicznych naczyń chłonnych. Powodowane jest przez Streptococcus pyogenes i może wystąpić po drobnych skaleczeniach i urazach, także po ukąszeniach oraz u ludzi z zmianami troficznymi skóry.
Charakterystyczny dla róży jest wyraźnie odgraniczony i błyszczący rumień, często zlokalizowany na twarzy, który ma punkt wyjścia w obszarze otworów nosowych. Rumień czasem lokalizuje się na nogach - szczególnie u osób chorujących na żylaki, które cierpią na owrzodzenia podudzi.

Choroba ma bardzo szybkie tempo postępowania - mała zmiana szybko się rozchodzi obwodowo i zajmuje duże obszary skóry, która się łuszczy, a na jej powierzchni pojawiają się pęcherze surowicze, które pękają i odsłaniają powierzchnię bez naskórka. Z pęcherzy sączy się też płyn surowiczy. Te zmiany trudno się goją i mogą przycznić się do innych zakażeń bakteryjnych. Czasami dochodzi także do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych i można zaobserwować zaczerwienione pasma na skórze wzdłuż zapalnych zmian naczyń chłonnych. Towarzyszy temu napięcie i zaczerwienienie skóry, uczucie gorąca i bolesności przy dotyku, a także objawy ogólne: wysoka temperatura ( do 41 stopni) z dreszczami i ogólne osłabienie.

Przebyta choroba nie uodparnia na ponowne zachorowanie i u niektórych ludzi obserwuje się skłonność do nawrotowych zapaleń w tych samych miejscach, które mogą spowodować trwałe zmiany w naczyniach chłonnych. Zmiany te utrudniają krążenie chłonki w danym obszarze, co w przypadku prowadzi do obrzęknięcia i powstania tzw. słoniowacizn np. twarzy, kończyn, genitaliów .

Rozpoznanie: należy różnicować z półpaścem lub ropowicą skóry. W leczeniu stosuje się antybiotyki, w warunkach szpitalnych. Stosuje się głównie leki z grupy penicylin, terapia może potrwać ponad tydzień, do 14 dni. Można podać środki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Na strupy po pękniętych pęcherzach stosuje się natłuszczanie brzegów rany i maści z antybiotykiem.
Czyrak ucha
Charakterystyczny dla róży jest wyraźnie odgraniczony i błyszczący rumień, często zlokalizowany na twarzy, który ma punkt wyjścia w obszarze otworów nosowych. Rumień czasem lokalizuje się na nogach - szczególnie u osób chorujących na żylaki, które cierpią na owrzodzenia podudzi.

Choroba ma bardzo szybkie tempo postępowania - mała zmiana szybko się rozchodzi obwodowo i zajmuje duże obszary skóry, która się łuszczy, a na jej powierzchni pojawiają się pęcherze surowicze, które pękają i odsłaniają powierzchnię bez naskórka. Z pęcherzy sączy się też płyn surowiczy. Te zmiany trudno się goją i mogą przycznić się do innych zakażeń bakteryjnych. Czasami dochodzi także do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych i można zaobserwować zaczerwienione pasma na skórze wzdłuż zapalnych zmian naczyń chłonnych. Towarzyszy temu napięcie i zaczerwienienie skóry, uczucie gorąca i bolesności przy dotyku, a także objawy ogólne: wysoka temperatura ( do 41 stopni) z dreszczami i ogólne osłabienie.

Przebyta choroba nie uodparnia na ponowne zachorowanie i u niektórych ludzi obserwuje się skłonność do nawrotowych zapaleń w tych samych miejscach, które mogą spowodować trwałe zmiany w naczyniach chłonnych. Zmiany te utrudniają krążenie chłonki w danym obszarze, co w przypadku prowadzi do obrzęknięcia i powstania tzw. słoniowacizn np. twarzy, kończyn, genitaliów .

Rozpoznanie: należy różnicować z półpaścem lub ropowicą skóry. W leczeniu stosuje się antybiotyki, w warunkach szpitalnych. Stosuje się głównie leki z grupy penicylin, terapia może potrwać ponad tydzień, do 14 dni. Można podać środki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Na strupy po pękniętych pęcherzach stosuje się natłuszczanie brzegów rany i maści z antybiotykiem.
Oparzenia
W każdym domu zanajduje się wiele przedmiotów, z którymi powinniśmy postępować bardzo ostrożnie. Kuchenki elektryczne, węglowe czy gazowe są potencjalnym zagrożeniem jeżeli ich użytkownik nie zachowa odpowiedniej ostrożności.Przyczyną bardzo dotkliwego oparzenia może być np. gorące żelazko, gorący garnek czy para uchodząca z gotującego się czajnika z wodą.
Uszkadzający wpływ temperatury na skórę rozpoczyna się przy 42°C. Przy tej temperaturze już po 6 godzinach ulega martwicy naskórek, przy 55°C wystarczą 3 minuty działania, a przy 70°C zaledwie 1 sekunda. Graniczną temperaturą, powyżej której nieodwracalnemu uszkodzeniu ulega białko tkankowe, jest 55°C. Każda wyższa temperatura, działając na powierzchnię ciała, powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, najczęściej uszkodzenie nieodwracalne, czyli martwicę.

Oparzenia dzielimy na cztery stopnie:
• w oparzeniach 1 stopninia pojawia się zaczerwienienie skóry, obrzęk i tkliwość; uszkodzona jest wierzchnia warstwa skóry.
• w oparzeniu 2 stopnia tworzą się pęcherze, występuje częściowa martwica skóry co wskazuje na to , że uszkodzeniu uległa jedna lub dwie warstwy tkanki.
• w oparzeniach 3 stopniaszara i zwęglona skóraswiadczy o tym, że uszkodzona została tkanka podskórna. Następuje całkowita martwica skóry i tkanki podskórnej.
• oparzenia 4 stopniato martica głębiej połorzonych narządów. Pojedyńcze oparzenie może być połączeniem kilku wymienionych rodzajów. Nawet najmniejsze oparzenie jest źródłem dotkliwego bólu, ponieważ skóra jest tkanką wyjątkowo wrażliwą i tkanką silnie unerwioną.
Oprócz zmian miejscowych oparzenie powoduje zaburzenia ogólnoustrojowe w postaci wstrząsu, a następnie tzw. chorobę oparzeniową, wywołaną bólem, utratą osocza krwi i zatruciem organizmu przez wchłaniane produkty rozpadu białka tkankowego. Natężenie tych zmian jest wprost proporcjonalne do powierzchni oparzenia.
Ciemieniucha
Ciemieniucha (łac. dermatitis seborrhoicum neonatorum) - częsta przypadłość występująca u niemowląt wkrótce po urodzeniu (ale także w okresie dziecięcym), w postaci nadmiernego złuszczania się owłosionej skóry głowy. Mogą też tworzyć się żółtawe łuski; miejsca te nie swędzą.
Ciemieniucha nie jest groźna, ale wygląda dość nieestetycznie. Jej przyczyną są przejściowe zaburzenia w pracy gruczołów łojowych, które mijają około 3. miesiąca życia. Najczęściej zwalcza się ją za pomocą codziennego mycia głowy szamponem i nacierania skóry oliwką (przeznaczoną dla niemowląt, naturalna oliwa jest wykluczona) lub wazeliną.
Do mycia głowy można używać namoczonych w wodzie otrąb, które są dobrym środkiem kojącym i zmiękczającym wrażliwą skórę
Odleżyna
Odleżyna (łac. decubitus) – uszkodzenie skóry i leżących pod nią tkanek aż do kości. Odleżyny powstają na skutek długotrwałego ucisku. U przewlekle chorych odleżyny powstają w miejscach, które stykają się z podłożem, głównie w okolicy kości krzyżowej, kości ogonowej, pośladków, na piętach lub biodrach. W stanach ciężkich nawet na ramionach, kostkach, kolanach. Odleżyny najczęściej występują u chorych obłożnie, tych którzy mają trudności z poruszaniem się w łóżku i nieprzytomnych. Choroby, które sprzyjają powstawaniu odleżyn to m.in. cukrzyca, miażdżyca. Dotykają pacjentów po urazach wielonarządowych, z porażeniami kończyn, po przebytych udarach mózgowych, z zaawansowaną miażdżycą mózgu.
Jako profilaktykę stosuje się zmiany pozycji co 2 godziny. Jeżeli już dojdzie do powstania odleżyny, leczenie jest w ogólnym schemacie takie samo jak leczenie ran. Powinno się dbać o sterylność opatrunków. Wskazane jest chirurgiczne czyszczenie ran poprzez usuwanie martwych tkanek w obrębie rany. Zakażenie odleżyny grozi uogólnionym zakażeniem krwi organizmu a poprzez to możliwością rozwoju sepsy i zgonu. Przeciwdziałać zakażeniu pomagają maści zawierające jodopowidon (prepearat Polseptol), ziarninowanie rany przyśpieszają leki zawierające sól srebrową sulfatiazolu (preparat Argosulfan). Konieczna jest troskliwa pielęgnacja i niedopuszczenie do kolejnych odleżyn. Rokowanie jest dość poważne. Gdy odleżyna jest głęboka (sięga do kości) lub rozległa bardzo trudno jest ją wyleczyć. W profilaktyce przydatne są materace[1] i poduszki przeciwodleżynowe, a zwłaszcza dynamiczne materace zmiennociśnieniowe. Najważniejsza jest jednak zmiana pozycji ciała i troskliwa pięlęgnacja. W leczeniu można stosować w Stanach Zjednoczonych terapię larwami much.
Odmrożenie
Odmrożenie (łac. congelatio) – uszkodzenie skóry, powstające w wyniku działania na nią niskiej temperatury. Ciężkość i rozległość uszkodzenia skóry zależą od temperatury otoczenia oraz czasu, w jakim skóra była poddana działaniu niskiej temperatury. Wiatr i duża wilgotność powietrza nasilają skutki działania mrozu. Zmiany w naczyniach krwionośnych, spowodowane spożyciem dużej ilości alkoholu, powodują u poszkodowanych ciężkie odmrożenia, często przyczyniając się do nadmiernego wychłodzenia ciała i – w wyniku tego – śmierci. Miejsca szczególnie narażone na odmrożenie to: nos, uszy, policzki oraz palce rąk i stóp.
Ciężkość odmrożenia, podobnie oparzenia, określa się w stopniach.
• I stopień charakteryzuje się przejściowymi zaburzeniami w krążeniu krwi w skórze, bólem, często silnym, bladością lub sinoczerwonym zabarwieniem skóry, obrzękiem, pieczeniem i świądem skóry.
• II stopień odmrożenia to pojawiające się na skórze pęcherze z płynem surowiczym,
• III stopień – martwica powierzchowna skóry,
• IV stopień – martwica głęboka, której ulegają np. palce, uszy lub nos. W takim przypadku może dojść do samoistnej amputacji odmrożonej części ciała.
• Przyczyną odmrożenia części ciała jest najczęściej przechłodzenie całego organizmu. Dlatego w czasie ratowania poszkodowanego konieczne jest przemieszczenie go do ciepłego (nie gorącego) pomieszczenia. Należy zdjąć z poszkodowanego mokre, zimne ubranie, a z jego palców ściągnąć biżuterię. Jeśli odmrożeniu uległy palce, trzeba zanurzyć je w letniej wodzie, początkowo o temperaturze 30°C, a następnie 36°C. Na odmrożone policzki, nos czy uszy nakłada się czyste (nie gorące) opatrunki. Jeśli na skórze są widoczne pęcherze lub sinoczerwone albo blade plamy, należy zastosować suche, czyste opatrunki, najlepiej z wyjałowionej gazy. Ze względu na ogólne wychłodzenie ciała, poszkodowanemu podaje się ciepłe (nie gorące) napoje. Po ociepleniu odmrożonych części ciała, należy jeśli to możliwe ułożyć je nieco wyżej i okryć. Jeśli poszkodowany jest przytomny i dobrze się czuje, a do dyspozycji jest ogrzewany samochód, można odtransportować go do lekarza, jeśli nie – należy wezwać pogotowie ratunkowe.
• W każdym przypadku odmrożenia stan poszkodowanego powinien ocenić lekarz. Przy odmrożeniach powyżej II stopnia poszkodowanemu podaje się surowicę przeciwtężcową. Nie wolno przekłuwać pęcherzy, masować i nacierać czymkolwiek odmrożonych okolic skóry oraz gwałtownie rozgrzewać odmrożonych części ciała, gdyż skóra w okolicy odmrożenia jest bardzo delikatna. Nie wolno także podawać poszkodowanemu alkoholu.
• Jeśli na skutek przebywania na mrozie skóra zaczyna być zaczerwieniona i w miejscach zaczerwienionych staje się bolesna, można spodziewać się odmrożenia. Należy wtedy udać się do ciepłego pomieszczenia i delikatnie ogrzać miejsca przechłodzone. Natomiast bladość skóry i ustąpienie bólu świadczą już o jej odmrożeniu.
Wszawica
Wszawica (łac. pediculosis) – choroba ludzi i zwierząt powodująca zmiany skórne wywołane przez stawonogi – wszy.
Wszawica u ludzi dzieli się na głowową (pediculosis capillitii), odzieżową (pediculosis vestimenti) – obie wywoływane przez nieco różniące się ekotypy wszy ludzkiej i łonową (pediculosis pubis s. phitirasis) – wywoływaną przez wesz łonową.

Wszawica głowy
Wszawica głowy jest to choroba pasożytnicza spowodowana zarażeniem się wszą ludzką. Wszy bytują na skórze owłosionej głowy. Choroba ta obecnie najczęściej występuje u przedszkolaków i młodzieży szkolnej jak również u osób nie przestrzegających zasad higieny. Do zakażenia dochodzi w wyniku używania wspólnych nakryć głowy, szczotek oraz grzebieni i w wyniku kontaktów fizycznych. W okresie wszawicy występuje silny świąd skóry owłosionej głowy, a wszy w czasie ruchu są widoczne gołym okiem. Składają jaja zwane gnidami.
Skóra owłosiona jest pokryta małymi, swędzącymi, nakładającymi się w skupiska grudkami, które mogą występować również na karku.
Wszawica odzieżowa
Wszawica odzieżowa jest dolegliwością głównie osób nie przestrzegających zasad higieny ludzi bezdomnych, alkoholików, a w normalnych warunkach występuje rzadko. Pojawia się w czasie klęsk żywiołowych i miejscach przeludnionych. Zarazić się można poprzez kontakt fizyczny z osobą już zarażoną lub przez nocleg w kiepskich warunkach. Wesz nie bytuje na skórze. Żyje i rozmnaża się w odzieży oraz pościeli. Żywi się krwią (człowiek jest dla niej jedynie źródłem pokarmu).
Objawami wszawicy odzieżowej jest intensywny świąd skóry, a także pojawienie się na niej grudek, przeczosów, rzadko może prowadzić do posocznicy. W następstwie drapania dochodzi do pogrubienia i łuszczenia skóry. Częste są brunatne przebarwienia skóry i wtórne zakażenia ropne.
Zmiany we wszawicy odzieżowej najczęściej są ulokowane w okolicach, gdzie ciało pozostaje w bezpośrednim kontakcie z odzieżą, czyli głównie na ramionach, szyi, klatce piersiowej oraz wokół pośladków.
Osoba zarażona najczęściej powraca do zdrowia po kąpieli i zmianie odzieży na czystą. Stare ubranie należy wyprać i osuszyć ciepłym powietrzem. Wskazane jest także zdezynfekowanie ubrania zasypką do odzieży.
Wszawica łonowa
Wszawica łonowa jest zazwyczaj przenoszona drogą płciową, lecz możliwe jest także zarażenie się poprzez noszenie odzieży osoby zainfekowanej.
Objawem głównym jest silny świąd wzgórka łonowego, a sama wesz i jej jaja są widoczne w okolicy łonowej, a także sino-fiołkowe lub szarawe plamy, powstające wskutek hemolizy erytrocytów w miejscu ukłucia przez owady, tzw. plamy błękitne (maculae ceruleae). Wesz może rozprzestrzeniać się na inne części ciała, głównie kończyny dolne (bytować we włosach brzucha, ud, pach, brwi) i zająć może nawet rzęsy, lecz nigdy nie zasiedli skóry owłosionej głowy.
Leczenie wszawicy u ludzi
Chemiczne preparaty dezynfekcyjne i lecznicze:
• zawierające permetrynę, w postaci szamponu, lotionu lub kremu, nakładanych na suche włosy na około 10 minut
• zawierające lindan (Jacutin, Lindane) w postaci emulsji, żelu, szamponu lub proszku, którego stosowanie polega na nakładaniu substancji leczniczej na głowę i pozostawieniu go pod czepkiem na czas 12–24 godzin
• zawierające 4-procentowy roztwór dimetikonu i cyklometikonu 5 (Hedrin) do wcierania w suche włosy; roztwór otacza szczelnie wszy i ich jaja uniemożliwiając im oddychanie, w wyniku czego giną
Wyżej wymienione preparaty są w Polsce dostępne bez recepty.
Rumień – termin medyczny oznaczający miejscowe zaczerwienienie skóry.
Zaczerwienienie jest wynikiem rozszerzenia powierzchownych naczyń krwionośnych. Może wystąpić z przyczyn emocjonalnych, alergii, przegrzania. Często jest oznaką stanów chorobowych:
• Rumień wielopostaciowy
• Rumień guzowaty Erythema nodosum
• Rumień zakaźny
• Rumień nagły
• Rumień wędrujący
• Rumień lombardzki=pelagra
• Rumień nekrotyczny wędrujący
• Bolesny rumień kończyn
• Rumień przewlekły pełzający
• Rumień stwardniały
• Rumień trwały
• Rumieniec kwasicowy, Rumieniec kwasiczy (przy kwasicy ketonowej)
• rumień dłoniowy Erythema palmare (w przewlekłej niewydolności wątroby lub przy reumatoidalnym zapaleniu stawów)
Rozstępy (łac. striae distensae) – wrzecionowate pasma, występujące najczęściej na skórze ud, brzucha, pośladków i piersi. W przypadku osób uprawiających kulturystykę lub sporty siłowe rozstępy najczęściej występują od wewnętrznej strony ramion, pod ramionami, na klatce piersiowej, barkach, wewnętrznej stronie ud. Powstają w wyniku nadmiernego rozciągania się skóry i zerwania sieci włókien kolagenowych tworzących skórną strukturę. Można zapobiec ich powstaniu, ograniczać ich poszerzanie się, ale gdy już się utworzą, można jedynie zmniejszyć ich widoczność. Całkowite usunięcie jest możliwe jedynie droga operacyjną. Przyczyny powstawania rozstępów to: czynniki hormonalne, znaczny wzrost masy ciała w krótkim czasie, ciąża, czynniki genetyczne oraz zaburzenie funkcjonowania tkanki łącznej
Łupież - choroba skóry głowy objawiająca się złuszczaniem zrogowaciałej warstwy naskórka.
Niewielkie ilości łupieżu nie sygnalizują z reguły żadnych problemów, gdyż obumieranie i łuszczenie się skóry jest naturalnym procesem. W niektórych przypadkach nadmierne złuszczanie się skóry może mieć jednak podłoże chorobowe.
Najczęstszą przyczyną łupieżu jest drożdżak Malassezia furfur, dawniej Pityrosporum ovale, występujący naturalnie na skórze ludzkiej[potrzebne źródło]. Pityrosporum rozwija się bardzo dobrze na tłustej, pokrytej włosami skórze głowy i jeżeli rośnie zbyt szybko, zachwiane zostają normalne procesy odnawiania się skóry, co może powodować pojawienie się łupieżu i swędzenie. Łupież może być także symptomem znacznie poważniejszych chorób.
W niektórych przypadkach łupież może także występować z powodu złego odżywiania, a w szczególności z powodu braku cynku w organizmie.

Notatki własne
Mistrzyni Województwa Świętokrzyskiego 2011
Właścicielka Studia White Lady
Za tę wiadomość podziękował(a): .: 4U :.

Odp: Choroby skóry 2 lata, 10 mies. temu #20105

  • suri29
  • Świeżynka
  • Offline
  • Posty: 17
  • Punkty: 49
ciekawy artykuł, niestety mój odwieczny problem to afty i trądzik różowaty prawdziwa zmora .....

Odp: Choroby skóry 2 lata, 10 mies. temu #20106

  • jash1506
  • Świeżynka
  • Offline
  • Posty: 35
  • Punkty: 507
przypomina mi się dermatologia;)

Odp: Choroby skóry 2 lata, 2 mies. temu #28199

  • Mar-Kos_pl
  • Świeżynka
  • Offline
  • Posty: 11
  • Punkty: 19
Bardzo ciekawy artykuł, sporo rzeczy zapamiętam,
Mam pytanie, co myślicie o opalaniu się w solarium?
Czy to ma negatywne działanie na skórę przy dłuższym korzystaniu z takich usług?

Odp: Choroby skóry 2 lata temu #29121

  • anakra8
  • Świeżynka
  • Offline
  • Posty: 10
  • Punkty: 12
Bardzo przydatny artykuł. Powiedzcie mi jednak jak radzicie sobie z łuszczącą się skórą?
  • Strona:
  • 1
Wygenerowano w 1.24 sekundy